TMOdinerCollage

06-06-2003 | dag 7
De deur van rijtuig acht, zit niet op slot, de deur klemt heel erg. Waggelend door alle rijtuigen bereiken we onze plaats van bestemming, het restauratierijtuig. De voorgaande dagen, leek een plek om warm eten te bemachtigen een onmogelijke opgaaf. Welke kant we in de trein ook opgingen een doodlopend eind was het gevolg.

“Een cracker?” “Wat heb je er op?” “Smeerkaas.” “Doe, maar.” Soepje erbij?” “Goed idee!” Een eenvoudige doch voedzame maaltijd, zullen we maar zeggen. De voorbijgaande dagen bestonden de maaltijden uit een combinatie van etenswaar dat reeds uit Nederland de trein heeft bereikt, aangevuld met wat booodschappen uit Moskou en afgemaakt met enkele lekkernijen, gekocht op de perrons.

Marco, gooit zijn fysieke kracht in de strijd. Met zijn schouder duwt hij tegen de oude Russische afscheiding tussen twee rijtuigen. Hij valt met de deur in ‘huis’, of liever gezegd, met de deur in het restauratierijtuig. Het rijtuig is ruim en compleet verlaten. We (mijn reisgenoot en Marco & Wendy die op huwelijksreis zijn) wachten, wachten en wachten. Vanuit de andere zijde van het rijtuig verschijnt de verveelde serveerster. Met een weinig klantvriendelijk gebaar, werpt ze ons de menukaart toe. De vertaling is zeer beknopt. We lezen bij de voorgerechten: Kaas – Worst – Salade. De mannen kiezen voor de eerste twee opties, Wendy en ik gaan voor een salade.

Na geruime tijd, keert de serveerster terug. Dat belooft wat, we hebben er lang genoeg op moeten wachten. Kaas, is een schoteltje…. kaas. En, je raad het al, worst is…. een minuscuul klein schaaltje worst. Vier plakjes verlepte kaas en vier zielige uitgedroogde stukjes leverworst staren de hongerige kerels aan. Vol medelijden delen wij dames, de salade van komkommer en tomaat gecompleteerd met vettige mayonnaise. Twee sneetjes brood, voor vier personen is ook niet veel.

Nieuwe ronden, nieuwe kansen. Het hoofdgerecht. Werklui in groezelige overalls en twee Provodnik laten de volle schalen met blini’s en salade zich goed smaken. Wijzend op het dinerend viertal maken we duidelijk, graag hetzelfde op onze tafel te ontvangen. Njet, dat is niet mogelijk. Alleen kiezen wat er op de menukaart staat. “Vier maal pork, alstublieft…..” En dan gebeurt er iets geks. De norse dame vraagt;”with potatoes?” Tijdens het voorgerecht had Wendy reeds aardappelen besteld en kreeg toen te horen dat dit echt niet mogelijk is.

Tegenstrijdigheden zijn is het rijtuig niet vreemd. In deze ruimte mag NIET gerookt worden. Ook niet als je vriendelijk vraagt omdat je twijfelt nadat je een volle asbak op een van de tafeltjes ziet staan. Nee, roken kan echt niet hoor. De serveerster gaat nadat ze onze varkenslapjes op tafel heeft ‘gegooid’ bij haar collegae zitten. Zucht een keer hard op en haalt een pakje sigaretten uit haar schort, deelt uit en het gezelschap dampt er lustig op los.

Eet smakelijk!

In 2003, reisde ik een half jaar door Azië. Ik schrijf anno nu, artikelen op basis van de aantekeningen in mijn dagboekjes (en kasboekjes) die ik toen bijgehouden heb. Hoe heb ik landen, bevolking en het reizen destijds ervaren, hoe was dat toen ik die landen nog eens bezocht?
Reis je met me mee…..?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *